کنترل جهت
شیرها با توجه به کاربردشان به شیرهای چک و شیر جهتی تقسیم می شوند. شیر چک: فقط به سیال اجازه می دهد تا در یک جهت در خط لوله جریان یابد و هنگامی که جریان معکوس می شود قطع می شود. شیر جهت: رابطه روشن/خاموش بین خطوط لوله مختلف را تغییر می دهد. با توجه به تعداد موقعیت های کاری هسته شیر در بدنه شیر، دریچه ها به دو موقعیت-، سه-و غیره تقسیم می شوند. با توجه به تعداد کانال های کنترل شده، شیرها به دو-طرفه، سه-چهار-راه، پنج-و غیره تقسیم می‌شوند. با توجه به روش محرک هسته سوپاپ، شیرها به دستی، موتوری، برقی، هیدرولیک و غیره تقسیم می شوند. در اواخر دهه 1960، بر اساس دریچه های کنترل هیدرولیکی فوق الذکر، شیرهای کنترل نسبی هیدرولیکی توسعه یافتند. خروجی آن (فشار، جریان) می تواند به طور مداوم با سیگنال الکتریکی ورودی تغییر کند. شیرهای کنترل تناسبی الکترو{17}هیدرولیک بر حسب عملکردشان به شیرهای کنترل فشار تناسبی الکترو{18}هیدرولیک، شیرهای کنترل جریان تناسبی الکترو{19}هیدرولیک و شیرهای کنترل جهتی متناسب هیدرولیکی تقسیم می‌شوند.
کنترل فشار
شیرها بر اساس کاربردشان به شیرهای کمکی، شیرهای کاهش فشار و شیرهای ترتیبی تقسیم می شوند.
(1) شیر تسکین: می تواند سیستم هیدرولیک را برای حفظ یک حالت ثابت در هنگام رسیدن به فشار تنظیم شده کنترل کند. شیرهای کمکی که برای حفاظت از اضافه بار استفاده می شوند، شیرهای ایمنی نامیده می شوند. هنگامی که یک سیستم خراب می شود و فشار به سطح بالقوه آسیب رسانده می شود، شیر باز می شود و برای اطمینان از ایمنی سیستم سرریز می شود.
(2) شیر کاهنده فشار: این شیر مدارهای انشعاب را کنترل می کند تا فشار پایدار کمتر از فشار روغن مدار اصلی به دست آید. شیرهای کاهنده فشار را می‌توان بر اساس عملکرد کنترل فشارشان طبقه‌بندی کرد: شیر کاهنده فشار ثابت (فشار خروجی ثابت است)، شیر کاهنده فشار دیفرانسیل (تفاوت بین فشار ورودی و خروجی ثابت است) و شیر کاهنده فشار متناسب (نسبت مشخصی را بین فشار ورودی و خروجی حفظ می‌کند).
(3) شیر ترتیبی: این شیر یک محرک (مانند سیلندر هیدرولیک یا موتور هیدرولیک) را قادر می‌سازد ابتدا کار کند و سپس سایر محرک‌ها را به صورت متوالی فعال می‌کند.
