در سال 1795، جوزف برامن (1749-1814) از انگلستان، اولین پرس هیدرولیک جهان را توسعه داد که از آب به عنوان وسیله کار استفاده کرد و آن را به صورت صنعتی در قالب یک پرس هیدرولیک به کار برد. در سال 1905، محیط کار از آب به روغن تغییر یافت و این فناوری بیشتر بهبود یافت.
پس از جنگ جهانی اول (1914{8}}1918)، انتقال هیدرولیک به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت، به ویژه پس از سال 1920، با توسعه سریع. اجزای هیدرولیک تنها در دو دهه بین اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 وارد تولید صنعتی رسمی شدند. در سال 1925، F. Vikers پمپ پره ای متعادل با فشار را اختراع کرد و پایه و اساس استقرار تدریجی صنعت قطعات هیدرولیک مدرن و انتقال هیدرولیک را ایجاد کرد. تحقیقات نظری و عملی کنستانتین نیسکو در مورد انتقال نوسانات انرژی در اوایل قرن بیستم و کمک های او به انتقال هیدرولیک (کوپلینگ های هیدرولیک، مبدل های گشتاور هیدرولیک و غیره) در سال 1910، این دو زمینه را بیشتر ارتقا داد.
در طول جنگ جهانی دوم (1941-1945)، 30 درصد ماشین آلات در ایالات متحده از گیربکس های هیدرولیک استفاده می کردند. لازم به ذکر است که توسعه گیربکس های هیدرولیک ژاپن نزدیک به 20 سال از اروپا و ایالات متحده عقب مانده است. در حدود سال 1955، ژاپن به سرعت گیربکس های هیدرولیک را توسعه داد و در سال 1956، "انجمن صنعت هیدرولیک" تأسیس شد. در 20-30 سال گذشته، توسعه انتقال هیدرولیک ژاپن به قدری سریع بوده است که در میان کشورهای پیشرو جهان قرار گرفته است.
